Na zdjęciu mamy przykład bardzo niebezpiecznego wyzwalacza dla osób w nałogu alkoholowym. Oglądacie i czytacie na własną odpowiedzialność, listów z pozwami odbierać nie będę (tak jak i z kopertami od etykieciarzy, PDK).

Jako były pilot wycieczek i mąż kierowniczki biura turystycznego znam tą branżę nieźle, a nawet pomimo wszelkich nieprzyjemności, jakie oferuje praca na pierwszej linii kontaktu z klientem mam pewne dobre wspomnienia. Dziwnym nie jest, że będąc nawet prywatnie w różnych miejscach, gdzie podaż turysty duża, a lokalne tradycje silne, rzucam ciekawskim okiem jak to robią pod inną władzą.

Cóż my tu mamy? Na zdjęciach sklepik z lokalnym rzemiosłem, także spożywczym, działający przy kasach biletowych w muzeum sera na hiszpańskiej Fuertaventurze. Są magnesy, jest lokalnie pozyskiwana sól, są maskotki i inne durnostojki, jest oczywiście lokalny kozi ser, z którego słynie wyspa. Są dość generyczne ciasteczka w czekoladzie, miód, pasta z oliwek.
Są w końcu towary, które interesują mnie najbardziej, a jeszcze bardziej wszelkich byłych alkoholików na krucjacie trzeźwości, czyli lokalne alkohole. Tu akurat - piwo z kontraktowego browaru Laja i wyspiarskie wino. Trafiłem świeże butelki. APA była fajna, niczym przebój 2012 r. polskiego krafciku, hoppy lager orzeźwiający i z ładnym, chmielowym aromatem. Na winie się nie znam, to się nie pomądrzę.

Piękny kraj. My z kolei jesteśmy w takim punkcie, że patrzyłem na te obyczaje z bezsilną zazdrością, bo kwik, jaki by się podniósł, usłyszelibyśmy nawet na tych krańcach cywilizowanego świata. Oczywiście czysto hipotetycznie, bo u nas zwyczajnie instytucje państwowe/samorządowe by takiego towaru na półki nie wpuściły, czego przykładem konsekwentna odmowa wpisu naszego piwa na podlaską listę produktów produkowanych lokalnie bez wskazania przyczyny - a co roku powtarzam tą procedurę, bo zimą mam czas na głupoty ;).

Podobną ekspozycję widziałem dwa lata temu w Estonii, na promie zmierzającym na wyspę Saaremaa. Oddzielna witryna chłodnicza, prom państwowy/wojewódzki, czy jak tam się ta jednostka nazywa i półki z przeznaczeniem wyłącznie na lokalne piwo. W końcu to wytwarzany na miejscu, lokalny produkt, skierowany do odwiedzających te strony turystów. Wizytówka miejsca. Pamiątka. Prezent dla rodziny. Coś, z czego dumni są francuscy winiarze, albo czescy i niemieccy piwowarzy, a wraz z nimi ich reprezentanci u władzy.

Co powoduje, że w słonecznej Hiszpanii, albo w zimnej, poradzieckiej Estonii można lokalnych producentów traktować po partnersku, a w Polsce wręcz przeciwnie? W końcu to ta sama Unia Europejska, te same dyrektywy. Podobne prawo. Ten sam krąg kulturowy.

To w końcu prawo zakazuje, czy urzędnik nie jest tego pewien, więc na wszelki wypadek się nie wychyla?